Bytom – ostatni blask. Miasto na granicy i zmierzch starego świata (1914–1933)
Wybuch I wojny światowej w 1914 roku zakończył bezpowrotnie epokę beztroski i dynamicznego rozwoju, którą Franz Stodolka nazywał „Złotą Erą” Bytomia (Beuthen). Artykuł ten jest kroniką bolesnego przejścia – od potęgi przemysłowej i kulturalnej regionu, przez upokorzenia traktatu wersalskiego i dramatyczny podział terytorialny, aż po polityczny wrzący kocioł lat 30. XX wieku. To opowieść o mieście, które mimo bycia odciętą od zaplecza „wyspą”, do ostatniej chwili starało się zachować godność dawnej metropolii.
I. I wojna światowa – Koniec stabilizacji i kwatera Hindenburga
Sierpień 1914 roku przyniósł nagłe przerwanie spokojnego życia mieszczańskiego. Bytom (Beuthen) szybko poczuł ciężar wojny, stając się ważnym punktem logistycznym. W drugiej połowie września 1914 roku (21–28 IX) generał Paul von Hindenburg założył swoją kwaterę w budynku bytomskiego gimnazjum. Miasto pulsowało rytmem przemarszów wojsk, ale za patriotyczną fasadą kryły się osobiste dramaty.
Grafika: Budynek bytomskiego gimnazjum, w którym w dniach 21–28 września 1914 roku swoją kwaterę założył generał Paul von Hindenburg.
Wojna uderzyła najboleśniej w serce magistratu. Nadburmistrz dr Georg Brüning, który od 1883 roku z wizjonerską precyzją budował nowoczesny Bytom, stracił na frontach dwóch synów. Ta tragedia, w połączeniu z postępującym wiekiem, doprowadziła do jego odejścia na emeryturę w 1919 roku. Wraz z nim z bytomskiego ratusza odeszła mądrość starej pruskiej szkoły urzędniczej, co otworzyło drogę do politycznego chaosu lat powojennych.
II. Plebiscyt i III Powstanie – Bytom odcięty od korzeni
Lata 1919–1921 to okres bolesnej walki o przynależność państwową regionu. Franz Stodolka, choć jako kronikarz skupia się na stabilności, wymienia w swoich źródłach dzieło W. Pissarskiego „Walka samoobrony o Bytom 1921/22”. Wynik plebiscytu z 20 marca 1921 r. (w skali całego obszaru plebiscytowego ok. 59% głosów za Niemcami i ok. 41% za Polską) oraz ostateczne wytyczenie granicy (Grenzziehung) w 1922 roku okazały się dla miasta terytorialnym wyrokiem.
Zgodnie z mapą strat terytorialnych, Bytom (Beuthen) został otoczony terytorium Polski z trzech stron. Miasto straciło swoje naturalne zaplecze gospodarcze: kopalnie i huty w dawnym Schwarzwaldzie (Orzegów, Morgenroth – dziś Chebzie w Rudzie Śląskiej, Lipiny) znalazły się po polskiej stronie. Bytom stał się „wyspą” – miastem granicznym (Grenzstadt), odciętym od surowców, które przez stulecia zasilały jego potęgę.
Grafika 1: Mapa strat terytorialnych Bytomia (Beuthen) po 1922 roku. Miasto stało się przygraniczną enklawą odciętą od terenów przemysłowych na południu i zachodzie.
Cienie i blaski okupacji alianckiej (1921)
Okres międzyplebiscytowy naznaczony był obecnością wojsk alianckich, która nie zawsze przebiegała pokojowo. W pamięci bytomian zapisał się tzw. „francuski terror” – w czerwcu 1921 roku na ul. Dworcowej (Bahnhofstraße) francuski oficer zastrzelił cywila, a chwilę później francuski wóz pancerny oddał serię strzałów w tłum, zabijając 9 osób. Tragiczny los spotkał też 17-letniego posłańca Waltera Grziwotza, zamordowanego 1 lipca 1921 r. przez francuskich żołnierzy, którzy zmiażdżyli mu czaszkę kolbą karabinu.
Diametralnie inne nastroje zapanowały 4 lipca 1921 r., gdy do miasta wkroczyły oddziały brytyjskie. Szkoccy górale w swoich charakterystycznych kiltach zostali powitani z ogromnym entuzjazmem. Angielska obecność przyniosła odwilż – organizowano mecze piłkarskie między mieszkańcami a żołnierzami, a na placu Moltkego wspólnie śpiewano hymny.
III. Traktat wersalski i radykalizacja nastrojów (teza Stodolki)
Stodolka w swoich zapiskach jest niezwykle dosadny: „Nie myli się ten, kto twierdzi, iż traktat pokojowy wersalski zrodził narodowy socjalizm”. Miasto, odcięte nowym kordonem od swoich sąsiadów, czuło się zdradzone. Radykalizacja nastrojów narastała gwałtownie.
Doskonałym przykładem tej atmosfery była – według relacji Stodolki (nie udało mi się znaleźć niezależnego potwierdzenia w ogólnodostępnych źródłach internetowych) – wizyta kanclerza Rzeszy Heinricha Brüninga wiosną 1932 roku. Gdy jego automobil przejeżdżał przez ul. Dworcową (Bahnhofstraße), tłum miał obrzucić go kamieniami, rozbijając szyby w pojeździe. To wydarzenie pokazało, że autorytet demokratycznego państwa w Bytomiu (Beuthen) legł w gruzach.
IV. Teatr i Muzyka – Ostatni bastion prestiżu Grenzstadt
W latach 20. Bytom, mimo pogranicznego położenia i napięć politycznych, próbował utrzymać rangę „miasta wielkiego” także kulturą. W niemieckich źródłach z epoki pojawia się określenie Grenzstadt – miasto na granicy, które tym mocniej chce demonstrować prestiż i normalność.
Statystyki Finansowe Opery (sezony 1933–1936 – dane po 1933 r.)
| Kategoria wpływu (RM) | 1933/34 | 1934/35 | 1935/36 |
|---|---|---|---|
| Bilety wstępu | 205 000 | 270 000 | 300 000 |
| Subwencja Rzeszy | 90 000 | 200 000 | 240 000 |
| Wkład Miasta Bytomia | 89 700 | 100 000 | 120 000 |
Dane z sezonów 1933–1936 (już z pierwszych lat III Rzeszy) pokazują, że mimo mniejszej sali niż u sąsiadów, to właśnie w Bytomiu osiągano najwyższe przychody z biletów — co Stodolka traktuje jako potwierdzenie rangi miasta jako „Theaterstadt”.
Ważnym narzędziem tej polityki był teatr i opera. Bytomski Stadttheater (otwarty 1 października 1901 r.) stał się filarem życia artystycznego regionu. W 1924 r. teatry w Gliwicach, Zabrzu (wówczas Hindenburg O.S.) i Bytomiu połączono w formułę „Teatru Trzech Miast” (Dreistädttheater), a już w latach 1925–1927 strukturę przekształcono w Oberschlesisches Landestheater z coraz silniejszym ośrodkiem w Bytomiu.
V. Sprawa Potępy (Potempa) – Krwawy świt nowej ery
W nocy z 9 na 10 sierpnia 1932 roku Bytom (Beuthen) stał się sceną wydarzenia, które wstrząsnęło Rzeszą. We wsi Potępa (Potempa) grupa umundurowanych napastników z SA wtargnęła do domu robotnika Konrada Pietrzucha (w polskiej prasie spotyka się też zapis: Piecuch) i zabiła go na oczach matki; obecny był także jego brat, który przeżył. Sondergericht Beuthen obradował w posiedzeniach 19/20 oraz 22 sierpnia 1932 roku: pięciu oskarżonych skazano na karę śmierci, jednego na 2 lata ciężkiego więzienia, trzech uniewinniono; uzasadnienie wyroku podpisali sędziowie Himml (zbieżność nazwisk z szefem SS przypadkowa) i Hoffmann (w zastępstwie nieobecnego dr. Stahla).
— Adolf Hitler w telegramie do więźniów w Bytomiu.
Warto dopowiedzieć: choć wyrok śmierci stał się głośny w całej Rzeszy (Hitler otwarcie stanął po stronie skazanych), w praktyce kary nie wykonano — a po przejęciu władzy przez nazistów sprawcy wyszli na wolność. Dla wielu historyków to jeden z symbolicznych momentów erozji państwa prawa w Republice Weimarskiej.
Reakcja nazistów była bezprecedensowa: sprawcy stali się dla NSDAP propagandowym symbolem, a wokół procesu pojawiali się liderzy SA (m.in. Edmund Heines). W relacjach z epoki pojawiają się też groźby wymuszenia ich uwolnienia, co dobrze pokazuje, jak kruchy był wówczas autorytet państwa prawa.
VI. Śmierć Giganta i finał epoki (1932)
Ostatecznym, symbolicznym akordem dawnego Bytomia była śmierć dr Georga Brüninga 17 września 1932 roku. Człowiek, który uczynił z Bytomia najpiękniejsze miasto regionu i zarządzał nim przez 36 lat, odszedł w momencie największego politycznego napięcia. Jego pogrzeb na cmentarzu Mater Dolorosa był imponującą manifestacją szacunku mieszkańców wszystkich wyznań i opcji politycznych.
Kim był Georg Brüning?
Jeśli chcesz poznać jego pełną biografię (i zobaczyć, co konkretnie zbudowano za jego kadencji), zajrzyj do osobnego artykułu: Georg Brüning – Burmistrz z ogłoszenia. Jak przybysz z Westfalii zbudował śląską metropolię?.
Uwaga: w części publikacji pojawia się błędna data 17 XII 1932 — to efekt pomyłki (miesiąca) na odtworzonym nagrobku z 2004 r.
Wraz z jego śmiercią skończył się czas starego, mieszczańskiego porządku. Zaledwie kilka miesięcy później, w marcu 1933 roku, NSDAP zdobyła przewagę w radzie miejskiej. Wkrótce dr Adolf Knakrick (nadburmistrz w latach 1925–1933) został usunięty ze stanowiska i krótko aresztowany, a ster miasta przejęli nominaci nowej władzy (m.in. Walther Schmieding). Rozpoczął się mroczny czas, który dwanaście lat później miał doprowadzić miasto do katastrofy wojennej.
VII. Kalendarium (1914–1933)
Słowniczek i osoby:
- Grenzziehung (1922): wytyczenie nowej granicy między Polską a Niemcami po III powstaniu śląskim i decyzjach międzynarodowych.
- Dreistädte-Theater: „Teatr Trzech Miast” (Bytom–Gliwice–Zabrze), powołany w 1924 r.; w latach 1925–1927 reorganizowany w kierunku Oberschlesisches Landestheater, z coraz silniejszym ośrodkiem w Bytomiu.
- Konrad Piecuch (Pietrzuch): robotnik, ofiara głośnego morderstwa politycznego w Potępie (noc 9/10 VIII 1932).
- Himml: sędzia (podpis „Himml”) w Sondergericht Beuthen – nie mylić z Heinrichem Himmlerem.
Źródła i opracowania:
- Franz Stodolka, Deutsches Schicksal der Stadt Beuthen in Oberschlesien – odcinki dotyczące lat 1914–1933 (wskazane w nagłówkach zeszytów).
- Paul Kluke, „Der Fall Potempa”, Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte, 1957, zesz. 3 (dokumentacja procesu i uzasadnienia wyroku Sondergericht Beuthen).
- Miasto Bytom – materiał historyczny o pobycie Paula von Hindenburga w Bytomiu we wrześniu 1914 r. (kwatera w budynku gimnazjum).
- Archiwa Państwowe – materiał informacyjny o plebiscycie górnośląskim (20 III 1921) i jego wynikach.
- Kulturstiftung der deutschen Vertriebenen – notka biograficzna: dr Adolf Knakrick (nadburmistrz Bytomia, 1925–1933; usunięcie i areszt w 1933 r.).
- theatre-architecture.eu; de.wikipedia (Stadttheater Gliwice; Schlesische Oper) – informacje o Stadttheater Beuthen (1901) oraz o powstaniu Teatru Trzech Miast (1924) i jego reorganizacji (1925–1927).
