Klasztor Minorytów
Centralnym punktem placu był średniowieczny, pofranciszkański kościół klasztorny Minorytów, którego fundację źródło datuje na 1257 rok.
id: "bahnhofstrasse",
Jeden z historycznych punktów śródmieścia, w którym dzieje dawnego klasztoru spotkały się z późniejszą historią ewangelickiej wspólnoty i modernizującego się miasta.
Centralnym punktem placu był średniowieczny, pofranciszkański kościół klasztorny Minorytów, którego fundację źródło datuje na 1257 rok.
Po sekularyzacji zakonu w 1810 roku dawny kościół służył jako lazaret wojskowy dla rannych w okresie wojen napoleońskich.
W 1833 roku miasto odsprzedało dawny kościół wspólnocie ewangelickiej za 400 talarów. Obiekt funkcjonował następnie jako kościół św. Mikołaja — St.-Nikolai-Kirche.
Przy placu znajdowały się budynki parafialne oraz nowa ewangelicka szkoła powszechna, wyróżniająca się charakterystyczną białą cegłą klinkierową.
W 1862 roku zainstalowano na placu jedną z pierwszych miejskich stacji ciśnieniowych wody pitnej (Wasserdruckständer) oraz pojedynczą, pionierską latarnię gazową.
Przestronny plac północnego śródmieścia, przy którym skupiały się wojsko, administracja, nauka i instytucje miejskie. W jego otoczeniu wyrastały kolejne reprezentacyjne gmachy zmieniającego się Bytomia.
Północną pierzeję placu zamykał imponujący kompleks Koszar Moltkego (Moltkekaserne), wybudowany w 1891 roku.
Po wschodniej stronie placu, formalnie już na gruntach Rozbarku, w latach 1897–1899 wzniesiono reprezentacyjny neogotycki gmach Starostwa Powiatowego (Landratsamt).
W marcu 1925 roku przy placu otwarto nowy gmach Górnośląskiego Muzeum Krajowego (Oberschlesisches Landesmuseum).
W 1929 roku na Moltkeplatz przeniesiono z budynku Oberrealschule Państwową Szkołę Budowlaną (Baugewerkschule).
Przy placu swoje siedziby miały również Miejska Kasa Oszczędnościowa oraz Powiatowa Kasa Oszczędnościowa.
Ulica skupiająca reprezentacyjne gmachy szkolne i kulturalne, z monumentalnym teatrem będącym artystycznym sercem regionu.
Monumentalny gmach Teatru Miejskiego i Domu Koncertowego, znany jako Oberschlesisches Landestheater, wzniesiono w latach 1899–1901. Budowa kosztowała 600 000 marek. Projekt przygotował berliński architekt Bohm, a przy realizacji współpracował miejski radca budowlany Karl Brugger.
Teatrem kierował impresario Hans Knapp. Repertuar łączył przedstawienia operowe z prapremierami śląskich sztuk Paula Krausa, nadając scenie znaczenie wykraczające poza Bytom.
Przy ulicy wznosił się neoklasyczny gmach Królewskiego Gimnazjum, wybudowany w 1868 roku. Należał do najważniejszych budynków oświatowych tej części miasta.
We wrześniu 1914 roku w budynku gimnazjum swoją kwaterę główną założył feldmarszałek Paul von Hindenburg. Od jego nazwiska szkoła przyjęła późniejszą nazwę Hindenburg-Gymnasium.
Naprzeciwko gimnazjum znajdował się Powiatowy Sierociniec im. Cesarza Wilhelma, czyli Kaiser-Wilhelm-Stift, a także Instytut Higieny.
Reprezentacyjny trakt prowadzący od dworca ku śródmieściu — najbardziej ruchliwa i popularna ulica spacerowa dawnego Bytomia, znana mieszkańcom jako „Renne”.
Ulicę zabudowywały stare, solidne kamienice mieszczańskie. Ich partery zajmowały luksusowe lokale użytkowe, nadające Bahnhofstraße reprezentacyjny i handlowy charakter.
Na początku ulicy po lewej stronie działała popularna Wiener Café, natomiast po prawej mieściło się Konserwatorium Theo Cieplika, prowadzone później przez Paula Krausa.
Pod numerem 31 funkcjonowała znana Café Hohenzollern, należąca do lokali współtworzących kawiarniany charakter reprezentacyjnej ulicy.
W hotelu Kaiserhof mieściło się kino Kammerlichtspiele, działające wcześniej jako Kaiserhof-Lichtspiele. Z hotelem związana była także pierwsza w mieście sala teatralna „Sanssouci”.
Wśród typowo mieszczańskiej zabudowy Bahnhofstraße wyróżniał się przytułek Robertusstift, stanowiący wyjątek od handlowo-mieszkalnego charakteru ulicy.
Reprezentacyjny plac szkolno-kulturalny, przy którym wznosiła się jedna z najbardziej charakterystycznych budowli dawnego Bytomia: wielobarwna Oberrealschule.
Gmach Miejskiej Wyższej Szkoły Realnej, czyli Städtische Oberrealschule, wzniesiono w latach 1901–1902. Budowa kosztowała 500 000 marek, a projekt przygotował miejski radca budowlany Karl Brugger.
Szkoła zyskała popularne przezwisko Tuschkasten, czyli „pudełko z farbami”. Nazwa nawiązywała do wielobarwnej, secesyjnej elewacji wykonanej z glazurowanego klinkieru.
Przed wejściem do szkoły, pomiędzy dwoma kasztanowcami, ustawiono konny pomnik króla Prus Fryderyka II Wielkiego. Monument odsłonięto w 1910 roku, a jego fundatorem był Ignaz Hakuba. W późniejszym okresie na placu pojawił się również pomnik generała Paula von Hindenburga.
Od 1932 roku w wydzielonych pomieszczeniach Oberrealschule funkcjonowało Polskie Gimnazjum, stanowiące ważny punkt polskiego życia oświatowego w ówczesnym Bytomiu.
Na rogu szkolnego placu działała znana księgarnia Buchhandlung Kühn, prowadzona przez pana Glockmanna.
Centralny punkt dawnego miasta, w którym zbiegało się osiem najważniejszych ulic Bytomia.
Na zachodniej pierzei rynku wzniesiono w latach 1879–1880 nowy ratusz, opisywany jako budowla późnorenesansowa lub późnogotycka. Nad placem górowała jego wieża o wysokości 60 metrów. Budynek został doszczętnie spalony przez Armię Czerwoną w styczniu 1945 roku.
Na środku placu stał pomnik wojenny Kriegerdenkmal. Umieszczony na trzymetrowym cokole lew, wykonany według modelu Christiana Daniela Raucha, upamiętniał poległych w wojnie francusko-pruskiej z lat 1870–1871.
Przed rynkowymi kamienicami znajdowały się dawniej drewniane podcienia, określane jako Lauben lub Löben. Usunięto je do 7 czerwca 1804 roku decyzją władz, podjętą po katastrofalnym pożarze przedmieścia Błotnica i Rozbarku.
Zabudowa po północnej i południowej stronie rynku wyróżniała się wyższymi kamienicami. Mieściły się w nich większe i bardziej przestronne mieszkania, przeznaczone dla zamożniejszych mieszkańców miasta.